Bipolair en begrip: tweestrijd!

Bipolair en begrip: tweestrijd!

Tweestrijd en begrip. Past dat bij elkaar? Niet moeilijk toch, een beetje begrip? Ik zeg iets en jij zegt “ik begrijp je helemaal”. Nou, dat is dus niet zo. Want om te beginnen: je begrijpt het niet écht natuurlijk. Het zit heel anders in elkaar dan ook maar iemand zonder deze stoornis kan begrijpen. En twee: er komt een hele tweestrijd bij kijken…

Begrip voor heftigheid

Aan de ene kant is onze ziekte natuurlijk heel heftig. Het kan zijn dat wij af en toe een stap terug moeten doen en dealen met een hoop problemen. Daar komt een hoop vraag voor steun en hulp bij kijken zo nu en dan. Een hoop mensen hebben geen geduld als ik bijvoorbeeld even door een zwaar moment moet. Een van de dingen die ik de afgelopen weken heel erg heb, is dat ik niets kan onthouden. Ik moet op mijn vriend vertrouwen of ik mijn pillen al heb gehad of niet. En sommige mensen kunnen daar gewoonweg niet tegen. Dus veel mensen hebben gewoon echt geen idee van wat een bipolaire stoornis is! Maar de mensen die dat wel weten, reageren ook vaak heel verschillend. En dat is voor ons hetzelfde als onbegrip. Want deze mensen reageren absoluut niet zoals wij nodig hebben.

Hoe reageren mensen hierop?

Aan de ene kant zijn de mensen die teveel op gaan in de ellende. Deze mensen noem ik “verplegers” of “psychologen” in de dop. Waarom? Omdat ik ze al hoor aan komen met hun overbezorgde vragen of het wel echt goed gaat en of ik mijn pillen goed neem. Heb ik wel genoeg contact met mijn psychiaters? Heb ik niet te veel episodes en onstabiliteit? Blijf in hemelsnaam op afstand! Ik ben een mens naast mijn ziekte. Daarnaast beslist een bipolair patiënt zelf of hij of zij pillen slikt, hoe vaak er contact is met de behandelaar en als we hulp nodig hebben, melden wij dat!

Maar ook zijn mensen vaak te bang dat ze er iets mee moeten. Bij mij op school kan ik eigenlijk alles wel maken, want niemand durft mij aan te spreken. Wat nou als het een episode is? Daar willen ze niets mee te maken hebben? En als ik eerder weg moet omdat ik naar de tandarts moet? “Meneer? Ik moet iets eerder weg omdat…” maar mijn zin hoef ik niet af te maken. “Is goed hoor… ik hoef het niet te weten”. Het is de harde andere kant van onbegrip: negeren.

Een normaal leven

Het beeld dat ik in mijn interview met CTR Hollands-Kroon hield was vooral gericht op het feit dat wij (en ik in dat geval vooral) normale mensen met normale levens zijn. Ik praatte natuurlijk voor mijzelf. Er zijn genoeg mensen die niet kunnen werken en studeren, maar het grootste deel doet dit wel gewoon. Wij zijn mensen met gezinnen, vaak banen of een studie en wij hebben ook gewoon dromen en doelen. Maar als mensen het beeld kennen van de “zielige” en “hulpeloze” patiënten lijkt dit onmogelijk! Het is zo oneerlijk dat wij niet dezelfde kansen en behandeling krijgen als “normale” mensen omdat wij een label hebben. Zo heb ik al eens een hevig debat gehouden met iemand die er heilig van overtuigd was dat “wij bipolairen” geen kinderen mochten. Dat bepalen wij dus zelf wel…

Tweestrijd

Het is dus een echte tweestrijd tussen het ene en het andere uiterste. Want we willen dat mensen zien dat het heftig is waar wij mee om moeten gaan, maar ook dat wij wel dezelfde kansen en behandeling krijgen. En ik kan geen beter voorbeeld bedenken dan een kankerpatiënt. Als iemand kanker heeft; mag diegene dan ook geen kinderen? En moet diegene ook stoppen met werken? Als je niet wilt werken omdat je dat echt niet kan, is dat een keuze of noodzaak. Het zou niet moeten zijn omdat je een label hebt. En als je dan werkt, moet er ook niet moeilijk gedaan worden als je open wilt zijn over je stoornis. Dus kies geen kant (overbezorgd, negeren of kleineren), maar lees je in voordat je een extreme mening vormt.

Share your thoughts