Bipolair en gevoel: ben ik vlak?

Bipolair en gevoel: ben ik vlak?

Het meest gehoorde bezwaar tegen medicatie: je wordt er vlak van. Maar wat is vlak? En is dat eigenlijk wel zo? Is dat met alle medicatie het geval en komt het wel door de medicatie dat je vlak bent? Het zijn problemen waar ik de laatste tijd toch mee te maken heb…

Vlak of stabiel?

Het eerste wat ik mijzelf afvraag: ben ik niet gewoon stabiel? Het is niet meer dan normaal dat als je extremen gewent bent dat stabiliteit saai voelt. En saai kan dan weer vlak genoemd worden. Maar het grote verschil vind ik dat je bij het een nog wel emoties hebt, zoals blij en verdrietig, bij situaties. Net als “normale” mensen. Bij vlak heb ik toch echt het idee dat emoties compleet absent zijn. Dus ben ik niet gewoon stabiel? Ja, misschien wel. Ik kan blij zijn als er iets goeds gebeurd en ik ben verdrietig als er iets slechts gebeurd. Maar toch twijfel ik soms.

Onderschat

Het overheersende gevoel bij mij zelf is dat ik mijn stoornis erg onderschat heb. Ik heb altijd mijn emoties weggestopt en (wat niet werkt met dikmakende medicatie) weg gegeten. Heb ik die emoties nu zo ver weg gewerkt dat ik ze niet meer kan vinden? Of is mijn situatie echt een stuk minder erg dan wat mij verteld word? Ik merkte het als ik een episode had, maar verder ook niets.

Het antwoord vond ik in schematherapie. Want ik moest een vragenlijst invullen, simpele 1 tot 6 punten vragen. Dus er werd een situatie gegeven en ik moest zeggen of dat 1: niet bij mij paste of 6: heel erg bij mij paste. Ik had het idee dat ik niet heel bijzonder antwoordde. Die situatie herkende ik wel en het was niet anders dan normaal dat ik zo handelde. Tot ik de resultaten terug kreeg en ik toch even moest slikken. Ik had echt een verkeerd beeld van mijn gevoelens en gedrag. Dus echt weggestopt is het ook niet…

Onherkend

Ik denk dat het grootste probleem bij mij en misschien wel veel anderen het niet herkennen van emoties is. We leven ons leven met acceptatie (of juist helemaal niet) en dat is dan maar zo. We staan er niet bij stil en gaan maar door. Want dat moet toch? Functioneren is genoeg. Maar nu ik schematherapie doe (wat ik in een later blog nog uitleg) merk ik dat ik wel wat bewuster mag kijken naar die emoties. Want hoe beter je ze herkend en ervaart, hoe beter je ook kunt genieten! Meer emoties zijn niet altijd erg, als het maar geen episodes zijn.

Share your thoughts