stemmetjes in je hoofd

Bipolair en mijn gedachten: stemmetjes

Als je ooit eens een stuk gelezen hebt over iemand met een mentale stoornis, heb je ook vast wel gelezen over stemmetjes. Maar echt erop ingaan doen ze vaak niet. Ik merk zelf dat er daardoor een totaal verkeerd beeld is van deze stemmetjes (bij mij in ieder geval) en iedereen eigenlijk op zijn of haar kast is gesprongen. Het is eng en raar, toch?

Het valt best wel mee

Ik hoor geen verschillende stemmetjes die letterlijk iets tegen mij zeggen, het klinkt niet alsof er iemand naast mij staat en ik ben er niet van overtuigd dat ik iemand hoor praten. Wat ik gewoon hoor, zijn mijn gedachtes. Alleen waarom is dat nou anders dan bij mensen zonder bipolaire stoornis? Dat ik niet de controle heb over deze stemmetjes. Waar een normaal mens geen controle heeft over dat ene guilty pleasure nummer dat al uren door je hoofd gaat, heb ik geen controle over mijn gedachtes en wat deze mij aanpraten.

Wat vertellen ze?

Dat verschilt. Als ik depressief ben of daar tegenaan zit, moet ik vechten tegen gedachtes als “ik ben de oorzaak van alles wat slecht is aan de wereld” en “ik kan niks”. En dat klinkt extreem, maar dat is wel wat er gebeurt. En nee, zeggen dat ik dan ergens anders aan moet denken en positief moet zijn helpt niet. Want zelfs met professionele hulp en al mijn kennis over dit gebeurt het toch. Wat ik er mee doe is wel verbeterd. Ik luister er minder naar. Maar het blijft moeilijk.

Als ik hypomanisch ben denk ik juist heel anders. Ik denk dan vaak “iedereen kijkt naar mij, want ik zie er uit als een model” en “ik kan alles!”. Zo heb ik al meerdere projectjes geaccepteerd en taken tijdens mijn studie op mij genomen die ik helemaal niet kon en nog nooit had gedaan. Maar het is niet zo extreem als een manie of psychose, waarin je zelfs kunt geloven dat je een god bent of de enige echte persoon op aarde.

Wat doe ik met die stemmetjes?

Ze zijn naar, vervelend, beroerd en blijven sterk door duwen. Maar toch moet je er niet naar luisteren. Dat is zo onwijs moeilijk! Hoe kun je het verschil ontdekken tussen jouw gedachtes en de gedachtes in jou? Dat vergt inspanning, tijd en moeite. En zelfs na al jaren door te zetten en door te krijgen hoe het zit, heb ik de heilige graal ook nog niet. Maar toch schiet ik niet zomaar meer in een episode, simpelweg door de stemmetjes te volgen, door rationeler naar het leven te kijken. Soms is dit saai en haalt het de mooie dingen ook wat onderuit, maar het helpt mij stabiel te blijven. Stabiel blijven is voor mij nu het mooie van het leven in en rondom mij.

Share your thoughts