pride en coming out met bipolariteit - openheid

Bipolair en openheid: coming out!

Tijdens de Gay Pride Week kon ik het niet helpen; ik was geïnspireerd. Niet omdat ik zelf een andere geaardheid had, maar omdat het openlijk uitkomen voor mijn bipolariteit toch daarop leek. Nee, ik zeg niet dat het hetzelfde is. Wat ik wel zeg is dat openheid rondom mentale gezondheid en daarmee mijn stoornis soms ook niet al te welkom zijn…

Openheid stap 1: i’m coming out

Het moment dat ik te horen kreeg dat ik echt bipolair was, was voor mij geen verrassing. De vragen die werden gesteld en het onderzoek dat ik van te voren had gedaan wezen voor mij maar 1 kant op. Wat wel nog een dingetje was: hoe ga ik dit aan mijn omgeving vertellen? Voor mij was stap 1 mijn zusje. Een wat directere lijn die toch wel heilig is. Je zit qua leeftijd dichter bij elkaar en dat maakt dat veel problemen toch wel overeen komen. Mijn drempel was wel dat mijn zusje zelf geen bipolaire stoornis heeft en ook niet bekend was met het lange traject dat ik al doorlopen had.

Stap 1.2 noem ik het maar, was het vertellen aan mijn ouders. Nog een directe lijn die je moet koesteren. Liegen tegen mijn ouders is echt een no-go, omdat ik en slecht kan liegen en omdat het gewoon verkeerd voelt (Neemt niet weg dat ik ook gewoon een puber ben geweest en dingen soms in mijn voordeel niet zei natuurlijk). Maar hoe vertel je zoiets? Ik was als de dood voor de reactie die ik zou kunnen krijgen en dan bedacht ik nog niet eens dat ik het over behandeling en medicatie zou moeten hebben!

Gewoon doen

Aan de andere kant had ik het idee “als ze het niet accepteren zegt dat meer over hun dan over mij”. Toch zat het niet lekker. Nogmaals: het zijn toch je ouders en zusje in dit geval. Maar toen we op een avond allemaal bij elkaar zaten, heb ik maar het gesprek geopend met “jullie weten toch dat ik naar de GGZ was?”. Vanaf dat moment is het gesprek gaan lopen. Paniek schoot door mijn lijf. Wat gaan ze zeggen? Dat het belachelijk is? Dat ik me aanstel misschien? Of dat ik het mezelf heb aangepraat? Nee. Er werd fijn gereageerd. “Fijn dat je nu weet wat het is” en “kunnen ze het goed behandelen?” waren de eerste reacties die ik kreeg.

Het is niet altijd makkelijk geweest door de missende kennis bij mijn familie en onbegrip van de situatie. Toch ben ik blij dat er openheid kan zijn. Het maakt de band met mijn familie sterker. Zelfs als ik af en toe ze achter het behang kan plakken als ze mij weer eens niet goed begrijpen. Want wat ze wel doen, is hun best om mijn leven beter te maken.

1 Comment

Join the discussion and tell us your opinion.

3 augustus 2018 at 10:46

Coming Out! Gelukkig kon ik het vertellen aan mijn familie dat ik bipolair ben.
Ik werd in mijn slechtste periodes geholpen, “ach broer kom bij ons aan tafel bij het het avond eten.”
Ze begrijpen ook dat ik soms niet naar feestjes ga omdat ik in een dip zit.
Vertel het ook aan kennissen, zodat ze weten waarom ik soms zo stil ben.

Leave a reply