Bipolair en taboe

Bipolair en Taboe: mag ik er over praten?

Afgelopen week had ik weer therapie en toen kwam de vraag “hoe open ben jij over je stoornis?” ter sprake. Voor mij was die vraag niet moeilijk; ik blog, schrijf en praat uitgebreid over mijn stoornis en iedereen die vragen heeft: kom maar op! Maar toen kwamen de onderwerpen werk, school en kennissen etc. Wat zeg je tegen die mensen? En kan dat wel met een taboe op de loer?

Waarom lastig?

Die vraag was voor mij ook niet lastig, maar hoe meer ik erover na dacht hoe logischer de vraag werd. Want als ik heel realistisch kijk: als ik solliciteer en ze hebben mijn website gezien, vragen ze gelijk naar mijn stoornis. Ben ik vaak ziek thuis? Kan ik alles wel? Kan ik tegen stress? Vaak kom je met dat soort vragen niet goed binnen en is jouw eerste impressie gelijk verstoord. Maar waarom? Als ik mijn medicatie neem en mijn therapie goed volg ben ik net als elk ander persoon! Ik ben niet mijn stoornis, ik ben mijzelf en heb een stoornis.

Echt zo een groot taboe?

Ja. En niet alleen tijdens solliciteren. Er zijn situaties waarin mensen met een bipolaire stoornis, of eigenlijk elke handicap of stoornis, waarin ze zelf ontslagen worden als het kan. Maar niet alleen zulke dingen vallen onder een taboe. Ook simpele verschillen die laten merken dat mensen bipolair niet zien als iets dat dus wel ernstig is, ondanks dat we functioneren. Ja, dit is verwarrend. Aan de ene kant wil ik dat wij bipolairen behandeld worden als normale mensen, maar wil ik ook dat mensen zien dat het niet niks is. Hoe zit dat?

Als iemand er tijdelijk uit ligt omdat hij of zij zijn been breekt, word diegene niet ontslagen, niemand word boos en er worden juist kaarten gestuurd, bloemen gebracht en liefde gegeven. Als iemand eruit ligt vanwege hun bipolaire stoornis, krijg je rare blikken, vragen die je eigenlijk niet wilt beantwoorden en kon dat functioneringsgesprek nog wel eens slechter uitvallen dan gedacht. En dat komt allemaal omdat ze niet echt geloven dat een bipolaire stoornis echt een stoornis is en dus denken dat het niet zo erg is en aan de andere kant omdat ze niet rationeel kunnen kijken naar wat we wel doen, maar naar die ene momentopname die iedereen wel eens heeft tijdens bijvoorbeeld de griep of dus een gebroken been.

Een bias is ook een taboe

Een bias is een term voor wanneer mensen negatief beïnvloed worden door bijvoorbeeld woordkeuze. Alleen de bias van het woord “stoornis” maakt niet dat het taboe dat het niet is niet minder. Ze zijn allebei tegelijkertijd aanwezig! Dus nu moet ik niet alleen vechten tegen taboes maar ook tegen de bias van mijn “stoornis”. Want blijkbaar heb ik niets en ben ik onbruikbaar door alles tegelijkertijd. Dat moet een erg interessant boek worden dan… Gelukkig was ik nog niet zo ver, dus kan ik het er nog inplakken.

Share your thoughts