Stemmingswisselingen

Ja, maar iedereen heeft stemmingswisselingen?

Een opmerking die ik zelf veel gehoord heb helaas: “Iedereen heeft toch stemmingswisselingen?”. Ja, dat klopt. Maar een bipolaire stoornis is niet simpelweg een stemmingswisseling! Hoe zit dat en waarom vragen ze dat?

Het idee achter de vraag

Het idee van deze vraag is simpelweg dat mensen vaak niet willen dat er een label op je geplakt word. Wat zij niet begrijpen is dat zo’n label ervoor zorgt dat je de juiste zorg krijgt en weet wat er aan de hand is! Misschien zie je de obstakels van solliciteren met zo n heftig label en misschien zie je allerlei vormen van discriminatie voor je voorbij komen en het is lief om je zorgen te maken, maar bespreek dat dan gewoon. Ga niet om de zorgen heen draaien maar zeg wat je dwarszit in plaats van ons een naar gevoel geven.

Stemmingswisselingen? Bipolaire duidelijkheid!

Voor mensen met een bipolaire stoornis is het dus van belang dat ze een labeltje hebben. Ze krijgen zorg maar ook rust. Als jij bijvoorbeeld constant hoofdpijn hebt, wil je toch ook weten waarom dat is? En als je dan een labeltje daarvoor krijgt (wat het dan is maar niemand die het dan zo noemt), is dat prima! Maar op het moment dat je iets voelt is dat natuurlijk iets minder makkelijk vast te pakken en te meten. Je moet er dus vanuit gaan dat als wij zeggen dat wij psychisch helemaal door het stof moeten, dat dat echt zo is.

Stemmingswisselingen zoals ze genoemd worden hebben wij naast onze bipolariteit ook. Logisch, want wij zijn ook gewoon mensen. Wij voelen ook gewoon dingen (ja, zelfs als we stabiel zijn) en daar hoort dat ook bij. Maar wanneer het onleefbaar word, is het toch echt een opzichzelfstaande stoornis.

Dus waarom nou?

Lief dat je geen label wilt, hoopt dat het minder erg is en je zorgen maakt wat het label voor negativiteit draagt, maar wij hebben het echt nodig. Het is niet dat wij het willen, maar het geeft ons antwoorden en hulp. Door te vragen “Iedereen heeft toch stemmingswisselingen?” geef je dus eigenlijk aan dat je ons niet geloofd of zelfs niet geloofd in de stoornis zelf. Ook geeft het ons het gevoel dat je ons daarmee niet serieus neemt en ons niet steunt. Dus stel jezelf even de vraag: waarom nou?

Share your thoughts